ΧΡΗΣΤΟΣ Φ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΣ

  Άνθρωπος ευγενικός και πρόσχαρος, μετριόφρων και ηθικός, καλλιτέχνης ανήσυχος αλλά και ενθουσιώδης, δημιουργικός και παραγωγικός και με επίγνωση της ευθύνης απέναντι στην τέχνη,
ο Σοφοκλής Χρήστου ασχολείται, με ασυ­ναγώνιστη επιτυχία, με την προσωπογραφία, την πορτραιτο-γραφία, τη γυμνογραφία, την τοπιογραφία, την θαλασσογραφία, τις νεκρές φύσεις, την ανθογραφία, τις σκηνές της καθημερινής και νυχτερινής ζωής των πόλεων, των χωριών, της υπαίθρου και της θάλασσας, με τις παραστάσεις και συνθέσεις από την ελληνική και παγκόσμια μυθολογία και ιστορία με τις παραστάσεις και συνθέσεις από την Αγία Γραφή, τους παραδοσιακούς χώρους και οικισμούς και τα μνημεία της Αρχαίας Ελλάδας.

  Καλλιτέχνης με πλεγμένες τάσεις αφαίρεσης και πρόθεσης, Λάτρης, θιασώτης και υπέρμαχος της καθαρής μορφής των αντικειμένων και της ακαδημαϊ­κής ρεαλιστικής αισθητικής, ο Σοφοκλής Χρήστου δίνει ιδιαίτερη σημασία στην απόδοση των ατμοσφαιρικών χρωμάτων, χωρίς να τον αφήνει αδιάφορο
η γοητεία της νατουραλιστικής τάσης.  

  Ο Σοφοκλής Χρήστου, καλλιτέχνης των μικρών, μεσαίων και μεγάλων οργανωμένων συνθέσεων και παραστάσεων και των αυστηρών αναλογιών, ανήκει στη γενιά των δημιουργών, που σέβονται την παρά-δοση και με την τεχνική της επεξεργασίας των μορφών αποδίδουν τα αντικείμενα στη φυσική τους κατάσταση, την πιστή παράσταση των αντικειμένων. Περισσότερα

  Επιστροφή στις ΚριτικέςΕπιστροφή στην Αρχική Σελίδα

 

 

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΟΣ Ι. ΒΑΛΑΒΑΝΗΣ «ΣΜΥΡΝΑΙΟΣ»  

Στην μακρόχρονη θητεία του δεν πρόσφερε μόνο έργα με πλούσιο συναισθηματισμό, αλλά και μνήμες φυλετικών καταβολών που υποβάλλουν και συγκινούν γιατί αγγίζει την καρδιά της παραδόσεως μας, των παιδικών μας χρόνων, των καθημερινών βιωμάτων μας, του χθες, του σήμερα, την πνοή της Ελλάδος.
Έργα εντυπωσιακής δυνάμεως και παρουσίας, που μερικά ανήκουν στο χώρο της υπερβάσεως, του επέκεινα, της μεταφυσικής ανησυχίας και της προσευχητικής θέσεως και εκφράσεως.
Εργασία που παρουσιάζει έναν κόσμο εντόνου ψυχισμού, που διηγείται, που περιδιαβάζει του κόσμου τα προβλήματα ή που μνημειώνει το άγνωστο και ευρετηριάζει στις εικαστικές του σελίδες, τη ζωή του μη βλεπομένου κόσμου του και μας κάνει ένα περίπατο στο χώρο της σιωπής με την εκφραστική του δύναμη.
Μορφολογικές εντυπώσεις που ζωντανεύουν το παρελθόν, το ουσιώνουν, το αναβιώνουν και με την διεισδυτική του ευαισθησία και συναισθηματική ανησυχία του, μεταστοιχειώνει σε οντολογική μετα-στοιχείωση, διάχυτη νοσταλγία, οπτική οικείωοη και μας επικοινωνεί με τον εσωτερικό τους διάλογο.
Περισσότερα
Επιστροφή στις Κριτικές Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα

 

 

 

 

 































ΓΙΑΝΝΑ ΒΕΡΑ

Δημοσιογράφος
ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ (3 Νοεμβρίου 1953)

ΣΩΣΤΟ ΘΑΥΜΑ - ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΦΛΟΓΑ

Στις ανώμαλες εποχές, στις εποχές που η ανάγκη της ιστορικής δικαιώσεως ενός λαού ζητεί εναγώνια κάποια σύμβολα που να την εκφράζουν απόλυτα, δεν θα έπρεπε να περνούν απαρατήρητες συναντήσεις με μορφές σαν του Σοφοκλή Χρήστου. Το ανάπηρο αυτό παιδί με το φωτεινό βλέμμα, το καλοσυνάτο χαμόγελο και την ακατάβλητη δύναμη για επιβίωση, θα είχε κάθε δικαιολογία να είναι σήμερα ένας νικημένος ψυχικά άνθρωπος που προσπαθεί να ισορρόπηση μια θέση μέσα στη ζωή, βοηθημένο από τον ανθρώπινο οίκτο.
Και όμως ο οίκτος καταντά αίσθημα άχρηστο από την πρώτη στιγμή που θα συναντηθείς με τον νέο ζωγράφο.
Αντιθέτως, παρατηρώντας τα σαράντα επτά γοητευτικά λεπτουργημένα από τα ακρωτηριασμένα χέρια του σχέδια, αισθάνεσαι να σε κυρίαρχη το δέος του θαύματος, του απλού μα Ιερού ανθρωπινού θαύματος, που επιτεύχθηκε πάντα και από τα άτομα και από τους Λαούς, με τη βοήθεια της ακλόνητης πίστης.

Ασφαλώς είχε κάτι να πει στους συνανθρώπους του ο μικρός Σοφοκλής Χρήστου φθάνοντας στη ζωή και πριν ακόμα ο γερμανικός όλμος του στέρηση στα δεκατρία του χρόνια και τα δυο του χέρια. Και αυτό που είχε να πει, μας το λέει σήμερα νικώντας της ύλης την αντίσταση, όπως θα μας το έλεγε ακόμα και αν ο όλμος του στερούσε και το υπόλοιπο μέρος των γυμνών μπράτσων που του σεβά-στηκε και που με αυτά κατορθώνει και δημιουργεί το ζω­γραφικό του έργο.
Γιατί η πίστη και η καλλιτεχνική φλόγα αυτού του νέου παιδιού θα εύρισκε τον τρόπο να εκδηλωθεί οπωσδήποτε, είτε σαν μουσική είτε σαν ποίηση, είτε σαν άλλη της τέχνης έκφραση και να επιζήσει.

Αλλά ασχέτως οποιασδήποτε καλλιτεχνικής επίτευξης που θ' αξιωθεί να προσφέρει ο Σοφοκλής Χρήστου στην τέχνη και στον τόπο του, το μήνυμα που μια πικρή κι αμφίβολη ώρα έφερε σε μας τους συνανθρώπους του, θ' αρκούσε να τον κατατάξει ανάμεσα στα παιδιά αυτού του λαού, που φτάνουν στη γη με τον φωτεινό προορισμό να ζωντανεύουν με τον ατομικό βίο τους την ιδανικότερη αλήθεια του καιρού τους.
Γι' αυτό κι οι άνθρωποι που θαύμασαν τα σχέδια του Σοφοκλή Χρήστου στον «Παρνασσό» και είδαν τον ανάπηρο καλλιτέχνη να τους χαμογελά με το πρόσχαρο παιδικό του χαμόγελο, έφυγαν με την πεποίθηση πως μέσα στους τέσσερις τοίχους αυτής της μικρής καλλιτεχνικής εκθέσεως, κερδήθηκε ακόμα μια φορά μια προαιώνια πάλη.
Η πάλη της ελληνικής φυλής που επέζησε, νικώντας την ύλη αδιάκοπα, με μοναδικό σύμμαχο τη φλόγα του πνεύματος και της ψυχής, είτε στον πόλεμο, είτε στην ηρωική μάχη της ειρηνικής προσπάθειας.
Επιστροφή στις Κριτικές
Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα







































 



ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗΣ

Δημοσιογράφος
ΚΗΡΥΞ ΠΑΤΡΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ (Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2001)

Ο Σοφοκλής Χρήστου εκθέτει στο Κέντρο Λόγου - Τέχνης

  Πράγματι λοιπόν. Ουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει! Και εδώ το «δεινόν» έχει την έννοια του άξιου, του ακατάβλητου, του δυνατού. Εκείνο το «δεινόν» που υπογράφει την «εικόνα και ομοίωση» με τον θεό. Το δημιούργημα, που υμνεί με τη δική του δημιουργία τον Δημιουργό του.
Ο Σοφοκλής Χρήστου είναι η ακριβής ερμηνεία του αφορισμού: Όπου υπάρχει ένα θέλω, υπάρχει κι ένα μπορώ ! Αυτό το «μπορώ» του κ.Σοφοκλή Χρήστου μεταφράζεται σε ένα καλλιτεχνικό γεγονός.
Τη γνώση, την τεχνική αλλά κυρίως και πάνω απ' όλα το τάλαντο.
Η έκθεση του, αυτή η κατάθεση ψυχής και ευαισθησίας, η αισθητική του απλού, του καθημερινού, του πραγματικού, των στοιχείων που περιβάλλουν και συμπορεύονται με τον άνθρωπο, μας γνώρισε ένα μεγάλο καλλιτέχνη που ξανάφερε στην οπτική μας βιωματική την ομορφιά της Ακαδημαϊκής Σχολής και κυρίως του ασπρόμαυρου.

Σ' ένα στίβο εξαιρετικά δύσκολο - πέρα από την όποια άλλη του δυσκολία - ο κ. Χρήστου δουλεύει θαυμάσια το μολύβι και το πενάκι. Γα έργα του έχουν δύναμη και εξαιρετική πλαστικότητα με τη θαυμάσια εκμετάλλευση του φωτός στους δύσκολους, αλλά και πολλούς τόνους του γκρίζου. Είναι νομίζω η μεγάλη του δύναμη, η εκφραστικότητα του έργου του, αυτό το παιγνίδισμα με το φως, τις σκιές, το προοπτικό βάθος, κι ακόμα, χαρακτηριστικό του γνώρισμα, η περιγραφικότητα.

Όσο κι αν ακούγεται σχήμα οξύμωρο, ο κ. Σοφοκλής Χρήστου καταφέρνει να κάνει τη λιτότητα, περιγραφή. Τα θέματα του, χαλάσματα τοίχων, μια πόρτα σαρακοφαγωμένη, με γυφτόκαρφα, λιθοστό-λιστες μάντρες, μνημεία, αλλά και τα απλά χωριατολίμανα, τα καρνάγια, αγγίζουν τον φιλότεχνο σαν μιαν επαναφορά σ' εκείνο το «επέστρεφε και παίρνε με» του Καβάφη.
Είναι η αναδρομή στην Ελλάδα που χάνεται.

Μια ιδιαίτερη αγάπη του, τα λιθάρια. Τα λιθόχτιστα ή λιθόστρωτα όπου η πέτρα με την πολυεπίπεδη επιφάνεια της τον βοηθεί να δείξει τη γνώση και την τεχνική του. Να δείξει την αισθητική της οπτικής του γωνίας απ' την οποία μπορεί να αναδεικνύει το ασήμαντο σε σημαντικό, μέσα από μια πλουσιότατη γκάμα τόνων του ασπρόμαυρου.
Εξάλλου τα παιχνιδίσματα των αντανακλάσεων στην επιφάνεια της θάλασσας όπου στο υγρό τους στοιχείο διαθλάται και διυλίζεται το φως, χωρίς να προδίδει τη διαφάνεια του νερού και την κινητικότητα του, δείχνει τη στέρεα κλασική του παιδεία και τη μαθητεία του δίπλα στους μεγαλύτερους νεοέλληνες δασκάλους.

Την έκθεοη αυτή αξίζει να την επισκεφθούν, όχι μόνο οι φιλότεχνοι, αλλά και οι μαθηταί των σχολείων, γιατί τέτοιες εκθέσεις δεν είναι απλά μία απόλαυση, αλλά και μία παιδεία.
Επιστροφή στις Κριτικές
Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα










































 
 









ΑΘΗΝΑ ΣΧΙΝΑ 

... Ο ζωγράφος αυτός είναι ένας από τους πλέον σημαντικούς υπαιθριστές της νεώτερης μας τέχνης, διατυπώνοντας εικαστικά και διαμέσου της φύσης, τις πορείες του φωτός σε όλες τις διακυμάνσεις, ανά ώρες και εποχές. Επιλέγει τα χρονικά εκείνα διαστήματα που η αιγλοβολία του τοπίου φτάνει στο κατάλληλο σημείο, έτσι ώστε να παρουσιάζεται, ως αίσθηση, η μετάπραξη της λεγόμενης αναμόρφωσης, η οποία δεν αφίσταται του συγκεκριμένου, διαθέτοντας, ωστόσο, τη δυνατότητα να το αποκαθηλώνει ο Σοφοκλής Χρήστου, από το γήινο βάρος του....

 

...Ερειπιώνες αρχαίων ελληνικών ναών, εκκλησάκια και δρομάκια σε λόφους και οικισμούς, παίρνουν σάρκα και οστά, από το πενάκι του Σοφοκλή Χρήστου, χωρίς εκείνος πιστά να ακολουθεί, να ποδηγετείται και να σχεδιάζει τα περιγράμματα. Ζωγραφίζει τις σκιές με λεπτές γραμμώσεις και από την πύκνωση ή την αραίωση τους, αποδίδει τις εντάσεις ή τις υφέσεις των τόνων.... Περισσότερα
Επιστροφή στις Κριτικές Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα 

 
















































 

 

 

 

ΝΙΚΟΣ ΓΡΗΓΟΡΑΚΗΣ

 

  Στο Σοφοκλή Χρήστου ταιριάζει απόλυτα εκείνη η ανώνυμη τυπική υπογραφή «ένεκα ταπεινότητας» που συνήθιζαν να βάζουν οι βυζαντινοί αγιογράφοι όταν υπέγραφαν τις αγιογραφίες τους: «ΑΝΑΞΙΑ ΧΕΙΡ ΕΠΟΙΗΣΕΝ» (καταλαβαίνετε τον παραλληλισμό)!

 

Ακόμη και αν η όραση του αμφιβληστροειδή ματιού του Χρήστου είναι ελαττωματική, ο Χρήστου την αναπληρώνει με την όραση της ψυχής! Η Μερόπη Πρέκα γράφει προσφυώς, οτι ο Χρήστου καταθέτει το ΦΩΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ και εγώ συμπληρώνω: Ο ΧΡΗΣΤΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΑΚΟΥΕΙ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ

 

Ο Χρήστου με το έργο του δίνει το παράδειγμα, ότι αν η τέχνη στηρίζεται μόνο στην αρτιότητα των χεριών, τότε έχουμε να κάνουμε με δεξιοτεχνία (τους λέμε βιρτουόζους), αν όμως στηρίζεται σε ψυχικά και διανοητικά χαρίσματα, τότε μιλάμε για τέχνη υψηλή. Περισσότερα
Επιστροφή στις Κριτικές Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι ουσιαστικά έχουμε έναν καλλιτέχνη ο οποίος συνδυάζει
μ’ ένα καθαρά προσωπικό τρόπο, λαϊκότροπα και λόγια στοιχεία. Η οργάνωση του είναι πάντοτε τόσο μελετημένη, ώστε πολλές φορές έχει την αίσθηση ότι προέρχεται από προαιώνιες καταβολές της ίδιας της λαϊκής ψυχής. Από την άλλη πλευρά είναι λογία, γιατί σε καμιά περίπτωση δεν ξεφεύγει απ’ ότι θα έλεγε κανείς την εσωτερική δυνατότητα έκφρασης των στοιχείων που δίνει.
Μία ζωγραφική, η οποία διακρίνεται για την πηγαιότητα, την αμεσότητα και την εκφραστική της αλήθεια.

 

Και όμως, η αισθητικότητα, η λιτότητα, η έμφαση στο ουσιαστικό, είναι που δίνουν εκπλη-κτικές προεκτάσεις σε μερικά από τα έργα του Σοφοκλή Χρήστου. Γιατί, πέρα από οτιδήποτε άλλο, πρόκειται για μία ζωγραφική πραγματικά όχι της εξωτερικής, αλλά της εσωτερικής αλήθειας.
Δεν ενδιαφέρεται ο καλλιτέχνης για την εξωτερική ακρίβεια, αλλά για την εσωτερική πιστότητα των μορφών που δίνει, γι’ αυτό και θα λέγαμε ψυχισμό του τοπίου, γι’ αυτό και θα λέγαμε πνευματικότητα του φυσικού χώρου, γι’ αυτό και θα λέγαμε το ίδιο υπόβαθρο των μορφών. Περισσότερα

Επιστροφή στις Κριτικές Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα